Wanneer mense se pyn raakgesien word – maar nie misbruik moet word nie
HOPEFIELD:- Party stories behoort nie net aan die verlede nie.
Sommige gebeure bly by ’n gemeenskap. Nie omdat mense daarin wil vasklou nie, maar omdat die pyn wat daarmee gepaard gegaan het, deel geword het van wie daardie gemeenskap is.
Dit is waarom ek hierdie storie met groot versigtigheid skryf.
Ek het onlangs weer gedink aan die tragedie waarin twee jong neefs van Hopefield hul lewens verloor het, nadat hulle onder ’n sandhoop vasgekeer en versmoor het. Die tragedie het destyds hoofnuus geword en is wyd deur die media gedek. Ek het self die berig vir Die Son geskryf. Later is my naam online as skrywer van die storie verwyder, maar die koerante was reeds verkoop met my naam bo-aan die storie.
Maar vir my was dit meer as net nog ’n nuusstorie.
Ek was daardie aand by die roudiens. Ek het die mense van Hopefield gesien wat daar saamgekom het om saam met ’n familie te rou.
- Daar was geen verkiesing nie.
- Geen stemme om te vra nie.
- Geen politieke platform om te bevorder nie.
- Daar was net mense.
- Mense wat saam met ander mense se pyn gestaan het.
- En juis daarom vra ek vandag ’n ongemaklike vraag
Ek het die volgende dag verneem dat ’n politieke party daardie selfde aand ‘n tak in dieselfde woonbuurd in Hopefield gestig het.
Ek het dadelik op Facebook gevra?
Waarom kies ’n mens ’n politieke platform in ’n gemeenskap waar so ’n groot tragedie plaasgevind het, dieselfde aand wat die roudiens moes plaasvind?
- Dit is nie ’n bewering dat iemand verplig was om die roudiens by te woon nie.
- Dit is ook nie ’n poging om ’n familie se verlies vir politieke doeleindes te gebruik nie.
Inteendeel.
- Dit is juis waarom ek daaroor skryf.
Want as ons werklik oor gemeenskappe praat, moet ons ook praat oor die oomblikke wanneer daardie gemeenskappe niks het om vir ons te gee nie.
- Geen stemme.
- Geen verkiesingsveldtog.
- Geen politieke voordeel.
- Net pyn.
Ek vra nie vir wie moet ons stem nie, my vraag is baie eenvoudiger:
- Wie sien ons mense raak wanneer hulle seer het?
Vir meer as drie dekades sien ek hoe my gemeenskap met hulle eie probleme worstel.
- Wanneer werk verdwyn.
- Wanneer kinders sonder geleenthede sit.
- Wanneer gesinne swaarkry.
- Wanneer skole en vervoer probleme word.
- Wanneer ’n gemeenskap deur tragedie getref word.
En dan kom verkiesingstyd, en skielik word dieselfde mense se stemme belangrik.
Ek glo nie dit behoort so te wees nie, politiek behoort nie net sigbaar te wees wanneer mense se kruisies benodig word nie. Enige gemeenskap verdien beter as dit.
- Ek skryf hierdie nie as iemand wat dink hy het al die antwoorde nie.
- Ek skryf dit omdat ek glo dat ’n gemeenskap die reg het om vrae te vra.
En een van daardie vrae is:
- As jy vandag Hopefield se stem vra, was jy bereid om gister Hopefield se pyn te sien?
Dit is ’n vraag wat nie net aan een politieke party gerig behoort te word nie. Dit is ’n vraag wat ons aan alle politieke organisasies en verteenwoordigers behoort te vra. Want gemeenskapsdiens begin nie op die dag waarop ’n verkiesingsveldtog begin nie.
Ek weet hierdie storie kan wonde oopmaak – Ek weet dit, en daarom skryf ek dit nie ligtelik nie.
- Die twee jong mense en hulle familie verdien respek.
- Hulle tragedie behoort nie ’n politieke wapen te word nie.
Maar ek glo ook dat die pyn van ’n gemeenskap nie stilgemaak moet word bloot omdat dit ongemaklik is om daaroor te praat nie.
Na 32 jaar behoort ons mense se pyne raakgesien te word, nie misbruik te word nie.
Miskien is die grootste vraag dus nie:
“Vir wie gaan jy stem nie?”
Miskien behoort die vraag eers te wees:
“Wie het saam met jou gestaan toe jy niks gehad het om vir hulle te gee nie?” Want dit is dalk waar gemeenskaps vertroue begin.
