AS OUERS STILBLY?
Redakteur/Skrywer – George April
Deure begin stadig maar seker toemaak, en die vraag is of Hopefield se ouers betyds gaan wakker skrik.
Daar kom ’n tyd wanneer ’n gemeenskap moet ophou om net te kla en begin vra: Wat doen ons werklik om ons kinders se toekoms te beskerm? Vir Hopefield se kinders is daardie tyd dalk reeds hier.
Tans moet die groot meerderheid Hopefield-leerders buite die dorp skoolgaan omdat hulle nie plaaslik geakkommodeer word nie. Sommige ouers sê hulle betaal ongeveer R1 350 per maand vir vervoer om hulle kinders by skole in ander dorpe te kry. Dis nog voordat skoolklere, kos, skryfbehoeftes en ander uitgawes bygereken word.
Dit is ’n ernstige finansiële las vir enige gesin.
Maar daar is ’n groter vraag agter die vervoerrekening:
Hoe lank gaan Hopefield se kinders nog plekke by skole in ander dorpe kry?
Die Wes-Kaapse Onderwysdepartement maak dit duidelik dat plasing by ’n openbare skool nie gewaarborg kan word nie en dat beskikbare plekke en die skool se toelatingsbeleid ’n rol speel.
Vir Graad 9 tot 12 word aansoeke ook as oorplasings hanteer.
Dit beteken eenvoudig: Hopefield kan nie aanvaar dat ander dorpe se skole altyd ’n oop deur vir Hopefield-leerders gaan hê nie.
MAAR WAAR IS DIE OUERS?
Hopefield Gemeenskap Forum het reeds in April ’n gemeenskapsvergadering belê om hierdie en ander onderwyskwessies met die gemeenskap te bespreek.
Slegs nege ouers opgedaag.
Dít behoort vir elke ouer ’n groter bekommernis te wees as enige politieke plakkaat of politieke besoek.
Want as ouers nie by ’n vergadering opdaag wanneer die toekoms van hulle kinders bespreek word nie, wanneer moet die gesprek dan plaasvind?
’n Mens kan nie eers stilbly wanneer probleme bespreek word en later kwaad word wanneer die probleme groter geword het nie.
HOPEFIELD HET REEDS ’N MOONTLIKE DEEL VAN DIE OPLOSSING
Hopefield Primêr strek reeds tot Graad 9.
Dit beteken daar is ’n geleentheid om ernstig te begin dink oor ’n plaaslike onderwysmodel waarin meer van ons kinders binne die gemeenskap kan voortgaan. Een moontlikheid wat bespreek behoort te word, is die uitbreiding van die bestaande skoolstruktuur om Graad 10 en moontlik verdere grade te akkommodeer. Dit is nie iets wat een persoon sommer kan besluit nie.
Dit sal kapasiteit, personeel, infrastruktuur, befondsing en goedkeuring van die onderwysowerhede vereis.
Maar die vraag moet gevra word:
Waarom sit ons nie almal om ’n tafel en ondersoek dit nie? Want daar is ook ander paaie ná Graad 9.
West Coast College is ’n openbare TVET-kollege wat beroepsgerigte en praktiese opleiding bied, met onder meer ’n Vredenburg-kampus. Die kollege bied programme wat jongmense kan voorberei vir werk, entrepreneurskap of verdere studie.
- Dit het ook studentevervoer op sekere roetes.
- Dit beteken ’n kind se toekoms hoef nie noodwendig net deur een tradisionele akademiese roete bepaal te word nie.
’n Kind wat graag met sy of haar hande werk, behoort nie as ’n mislukking beskou te word nie.
- ’N sweiser.
- ’N elektrisiën.
- ’N bouer.
- ’N werktuigkundige.
- ’N tegnikus.
- ’N administrateur.
- ’N ambagsman.
- ’N antrepreneur.
Daar is mense in ons eie gemeenskap wat bewys het dat ’n mens se skoolloopbaan nie noodwendig bepaal hoe ver jy later in die lewe kan kom nie. Maar dit beteken nie dat ons kinders se onderwys onbelangrik is nie.
- Inteendeel.
- Dit beteken ons moet seker maak dat elke kind ’n realistiese pad vorentoe het.
DIE KINDERS DRA DIE GEWIG VAN ONS VOLWASSENES SE BESLUITE
Hier is nog ’n gesprek wat Hopefield dringend moet begin voer.
Ons hoor maklik:
- “Die kinders wil nie leer nie.”
- “Die kinders wil nie skool toe gaan nie.”
- “Die kinders het geen maniere nie.”
- “Die kinders respekteer niemand nie.”
Maar hoe gereeld vra ons:
- Wat sien daardie kind by die huis?
- Wat hoor ’n kind wanneer volwassenes voor hom of haar oor alles kla?
- Wat gebeur wanneer vuil taal normaal word?
- Wat gebeur wanneer ’n kind elke dag hoor hoe sleg die dorp, die skool, die werk, die regering of ander mense is… maar byna nooit hoor wat sy of haar eie moontlikhede is nie?
En miskien die belangrikste vraag:
Waarvoor moet ’n kind soggens opstaan as niemand rondom hom of haar ’n geloofwaardige toekoms wys nie?
- Kinders word nie in ’n vakuum groot nie.
- Die voorbeeld wat volwassenes stel, vorm deel van hulle wêreld.
- As respek in die huis verdwyn, kan ons nie verbaas wees wanneer respek buite die huis ook begin verdwyn nie.
As volwassenes nooit by gemeenskapsvergaderings opdaag nie, hoe leer ons kinders dat deelname aan hulle gemeenskap belangrik is?
EN DAN KOM DIE WERKSPROBLEEM
Hopefield kan ook nie onderwys losmaak van die werklikheid waarin gesinne leef nie.
Meer as 200 werkers by Elandsfontein word volgens inligting wat CCN voorheen gerapporteer het, teen die einde van November met die verlies van hul inkomste gekonfronteer. CCN het reeds ‘n jaar na die opening van die myn, begin berig oor werkers se probleme by die myn en ook vroeër gewaarsku oor die finansiële druk rondom die onderneming.
- Vir sommige gesinne beteken die verlies van ’n inkomste nie net ’n werkverlies nie.
Dit kan beteken:
- minder kos,
- minder vervoer,
- minder geleenthede,
- meer skuld,
- en minder moontlikhede vir kinders.
Dit is waarom Hopefield se onderwysprobleem nie net ’n skoolprobleem is nie.
- Dit is ’n gemeenskapsprobleem.
DIE VRAAG WAT ONS MOET VRA
- As Hopefield se kinders nie almal plaaslik plek kry nie…
- As vervoer R1 350 of meer per maand kos…
- As ander dorpe se skole nie onbeperkte kapasiteit het nie…
- As werkgeleenthede minder word…
- As armoede reeds ’n werklikheid in sommige huishoudings is…
Wat is ons plan?
- Nie volgende jaar nie.
- Nie wanneer die volgende kind afgekeur word nie.
- Nie wanneer nog ’n gesin nie meer die vervoer kan bekostig nie.
NOU….
OUERS, WAAR IS JULLE?
- CCN vra nie dat elke ouer met elke voorstel moet saamstem nie.
CCN vra iets baie eenvoudiger:
Kom na die tafel.
- Vra vrae.
- Vra die skoolbestuur vrae.
- Vra die beheerliggaam vrae.
- Vra die WCED vrae.
- Vra oor kapasiteit.
- Vra oor toelatingsbeleid.
- Vra oor moontlike uitbreiding.
- Vra oor Graad 10.
- Vra oor TVET-opsies.
- Vra oor vervoer.
- Vra oor werksgerigte opleiding.
En vra uiteindelik:
Wat gaan ons vandag doen sodat ons kinders oor vyf jaar nog ’n keuse het?
- Want ’n gemeenskap kan nie net elke vier jaar wakker word wanneer daar politieke canvassing is nie.
Ons kinders se toekoms verdien meer as dit.
- Politieke besoeke kom en gaan.
- Plakkate kom af.
- Verkiesings eindig.
Maar die kinders bly.
- Hulle moet môre met die gevolge van vandag se besluite leef.
HOPEFIELD SE OUERS – DIE VRAAG IS NIE MEER OF DAAR ’N PROBLEEM IS NIE.
Die vraag is: gaan julle betyds saamstaan om ’n oplossing te soek?
Want wanneer die laaste deur toegaan, gaan dit baie moeiliker wees om te vra waarom niemand vroeër iets gedoen het nie.
- Daar is nog tyd om vrae te vra.
- Daar is nog tyd om saam te sit.
- Daar is nog tyd om ’n plan te maak.
